NieuwsNieuws Wie of watWie of wat RepertoireRepertoire UitvoerendenUitvoerenden CD'sCD's LiveLive MediaMedia ContactContact  
 
  Punt Media
 

Brabants Dagblad, 21 juni 2005

Stadsgezicht

"Ik ben een muzikale Bosschenaar”

Door: Lisette van der Swaluw

Foto van Sjef en Pleuntje
Foto: Marc Bolsius

Dat hij de taal van muziek beheerst, is hoorbaar. En ook voelbaar. Een lied dat hij voor vriendin Marianne schreef, kan niet zonder lichte rilling beluisterd worden. Sjef van Rooij (50) is geboren met muziek om zich heen. Zijn vader was een liefhebber. Hij had een zelf gemaakt gitaartje, een accordeon en ooit ook een trompet die hij in de kroeg weer verkocht. "Misschien had hij nog iets open staan”, lacht van Rooij . Behalve dat pa -die zijn brood verdiende met een aannemersbedrijf- muziekinstrumenten om zich heen had en bespeelde, luisterde hij veel. "Hij draaide Verdi -dan moest iedereen de kamer uit- maar ook Bill Haley en Willy Alberti.” Vader was een alles-eter. Sjef ook. Op een CD van zijn band Cohda gaat het van zacht en meeslepend tot ruig en hard. Veel liedjes schreef Van Rooij zelf. Veel teksten ook zijn van de hand van zijn muzikale partner Hans Lakwijk. Verschillende zangers en zangeressen werkten overigens aan de CD mee. Omdat er geen stabiele setting is, heet de band Cohda: ad hoc. Een nieuwe CD is overigens zo goed als klaar. Een met louter Bossche liedjes. Want Sjef van Rooij is verknocht aan zijn stad. De enige stad die hij heeft kunnen zien. Sjef werd slechtziend geboren en in zijn puberjaren blind. Een handicap waar hij veel over grapt. "Dat doe ik omdat ik graag toegankelijk wil zijn voor anderen.” Verder gaat Van Rooij zo nuchter mogelijk om met zijn handicap. Vaak wordt een link gelegd met zijn muzikaliteit. Maar van Rooij komt simpelweg uit een creatief nest. Zijn zus zingt en behalve dat hij muzikaal was, schilderde zijn vader. "Dat heb ik maar niet geprobeerd, dat lag niet voor de hand”, aldus Van Rooij . Al als jochie van vijf, zes jaar bespeelde hij in een muziekzaak moeiteloos de piano. "Hoe lang hij al les had?”, was de vraag. "Hij heeft nog nooit een piano aangeraakt”, het antwoord. Het had in de lijn gelegen dat Van Rooij naar het conservatorium was gegaan. Maar talent voor muziek had hij al. Sjef wilde studeren. Het werd rechten in Nijmegen. "Mijn inschatting was dat ik de meeste kans maakte bij de overheid.” Dat bleek pijnlijk genoeg niet mee te vallen. "Mijn ouders -ze hebben veel in mij geïnvesteerd- zagen mij met hoge cijfers afstuderen, maar ik kwam niet aan een baan. En daarmee konden mijn ouders mij ook niet helpen.” Sjef wierp zich op zijn muziek. Door bemiddeling van een hoogleraar kwam er een kleine twintig jaar geleden eindelijk wel werk. Inmiddels is Van Rooij jurist bij de uitkeringsinstantie UWV. "Mijn leven is in balans. Ik ben gezond en gelukkig. Wat ik wel zou willen, is dat mijn muziek meer gehoord wordt. Ik ben een muzikale Bosschenaar en dat mogen ze weten ook.”

 
 
Webdesign © 2004 by Doe-Sign